بيست و يك محبوب جان من ! تعليقهء شريف ، اليوم كه هفدهم شهر حال است ، شرف وصول ارزانى داشت ؛ اوّلا در حالات اين مهجور استفسار فرموده بوديد ، اين بنده الحال يك هفته است كه در بستر ناتوانى چاييده ، به تب و لرز شديد مبتلا هستم ، به طورى از قوّه و حالت افتاده‌ام كه امروز كه روز نوبت نيست ، با كمال ضعف به نگارش اين عريضه اقدام مىنمايم ، چه ، مىدانم اگر جواب مرقومات نرسد تهيّج افكار در ضمير منير خيلى مىشود . در خصوص قطع عمل خانهء مقرّب الخاقان حاجى على محمّد خان در اين تعليقه مشورت فرموده بوديد ، اگرچه مخلص به‌واسطهء ناخوشى به موجب دستورالعمل سركار عالى تاكنون معمول نداشته‌ام و اگر صحّت حال موجود بود ، اين كار گذشته بود . ولى حالا كه در مقام شور است ، آن‌چه به نظر مخلص مىرسد ، به عرض مىرساند . در اين كه خانهء حاجى على محمّد خان از هر جهت خوب خانه‌اى است ، حرفى نيست . خانهء سركار هم بد نيست . رفع حاجت مىكند . اگر آن خانه تبديل به اين خانه شود ، در مقام غيبت سركار بايد اجاره داد ، اجاره‌دار هم دل‌سوزى نخواهد كرد ، عاقبت آن‌قدر بايد تعمير خرابى كرد كه از وجه اجاره عايد است . كما اين كه حاجى خان فريادشان بلند نمود كه خانهء مرا خراب و ويران كرده‌اند . باز اگر موقعى بود كه روز به روز قيمت زمين و خانه افزوده مىشد ، عيبى نداشت ، مثل محلّات حوالى سفارت كه روز به روز قيمت زمين و عمارت زياد مىشود ، على الخصوص وقتى به اعلى درجه ، قيمت آن‌جاها اوج پيدا خواهد كرد كه راه‌آهن كشيده شده است و فرنگيان فوج‌فوج در اين شهر ورود خواهند كرد . در اين صورت ، يا زمين يا خانه